Jedna od najvećih prirodnih karastrofa jeste cunami. Najsmrtonosniji cunami modernog doba pogodio je obale Indijskog okena decembra 2004. godine i odneo oko 220 hiljada života. Indonezija, Šri Lanaka i Tajland bile su najpogođenije od dvanaest zemalja koje su osetile udar a jačina ovog cunamija poredi se sa 23 hiljade Hirošima atomskih bombi.

Naziv soo-ná-mees dolazi iz Japana kao talas u luci ali danas ih najčešće zovu talasi ubice, jer samo u jednom danu može da odnese preko 100.000 života zbog ogromne energije koju nosi u svojim talasima.

Cunami najveću opasnost predstavlja za obale na Atlantskom okeanu, takozvani pacifički vatreni prsten. Ovo je zloglasna zona sa najvećim  brojem zemljotresa, vulkanskih erupcija ali i pomeranja jedne od najvećih tektonskih ploča. Više od polovine aktivnih vulkana u svetu je u ovoj oblasti po kojima je i dobio naziv- vatreni prsten.

Ovi ogromni talasi nastaju kao posledica pomeranja tektonskih ploča morskog dna usled podvodnih potresa, vulkanskih erupcija ili udara meteorita. Od mesta epicentra do obale mogu putovati brzinom preko 700km/h a prilikom obrušavanja mogu dostići preko 30 metara visine. Ovom brzinom talas može preći ceo Atlantski okean manje od dana, a da ne izgubi puno na energiji. Svi cunamii su potencijalno opasni iako ne moraju uništiti obalu koju pogode  jer topografija obale i morskog dna utiče na visinu talasa. Kada stignu iz dubine u pliće vode rastu u visinu i akumuliraju ogromnu energiju proizvodeći efekat vakuma usisavajući priobalnu vodu i obrušavajući se na nju razornom snagom. Ipak jedan isti cunami kada pogađa dve različite oblasti- na jednoj se može manifestovati kao manji talas, a na drugoj biti razorne snage ne ostavljajući ništa iza sebe.  Svaki sledeći talas u najvećem broju slučajeva je veći i opasniji od onog prethodnog.

Jedan od glavnih uzročnika smrti cunamija jeste stepen iznenađenja. Prilikom udara u Indijskom okeanu nije bilo nikakvih sistema za upozorenje koji bi na vreme obavestili stanovnišvo. Rano otkrivanje zahteva dobru infrastrukturu prijema informacija iz dubine okeana ali pošto se on javlja u vodama koje nemaju neophodnu visinu dna za prijem senzornih upozorenja tako detekcija postaje veliki problem, naročito siromašnih zemalja, u vodama Indijskog okena. Ipak cunami se najčešće javlja u Atlantskom okeanu zbog takozvanog “vatrenog prstena” koji predstavlja goruće područje čestih udara cunamija. U okviru ovog područja nalazi se oko 26 zemalja koje su se ujedinile i napravile jedinstveni sistem za upozorenje The Pacific Tsunami Warning Sistem sa sedištem na Havajima, koji sadrži najmoderniju tehnologiju za rano otkrivanje potresa okeanskog tla.

Davljanje je najčešći uzrok smrti udara cunamija a poplave, kontaminacija vode za piće, požari usled pucanja cevi za gas i tankera su samo neke od posledica nakon udara talasa.